و در بعضی از نسخه‌ها، چنان که در المحاسن آمده است، به جای «فرس» به معنای اسب، «قوس» به معنای کمان ذکر شده است (چنین به نظر می‌رسد که ذکر این کلمه مناسب‌تر است).[١]

در لوامع صاحبقرانی آمده است:

در الکافی و المحاسن[٢] در همین حدیث، به جای «و حبالک»، و «خیامک» است؛ یعنی خیمه‌ات را بردار، از جهات دفع سرما و گرما و تصحیف از نساخ شده است... و «ابرتک»؛ یعنی سوزن و ریسمان را بردار، از جهت دوختن رخوت، و از قلم نساخ این کتاب افتاده است و در الکافی و المحاسن برقی هست و محتمل است که صدوق انداخته باشد و اکتفا به «محرزک» کرده باشد، و ریسمان‌ها بردار، از جهت دوختن و سر دوز، و درفش و جوال دوز و امثال اینها بردار، از جهه دوختن مشک و جوال و غیر آن؛ اگر چه غالبا اطلاق بر چیزی می‌کنند که پوست را به آن می‌دوزند؛ مانند درفش و سوزن بزرگ و اظهر آن است که نساخ انداخته باشند،... برقی ذکر کرده است که بعضی از مشایخ در این حدیث روایت کرده‌اند لفظ «و فرسک»، یعنی با اسب به سفر رو که بهترین مرکب‌هاست در سفر؛ اگر بسیار دشمن باشد صاحبش را بیرون می‌برد، و در بعضی از نسخ «و قوسک» است، یعنی چنان‌که در المحاسن است و ظاهراً نساخ تصحیف کرده‌اند؛ یعنی کمان و تیر نیز با خود بردار.[٣]

در حدیثی از امام باقر† در باره زمان شهادت حضرت فاطمه٣ آمده است:

[١]. من لا یحضره الفقیه، ج ‌٢، ص ٢١١.

[٢]. لوامع صاحبقرانی، ج ‌٧، ص ١٠٠.

[٣]. «خِبَائِکَ»؛ الكافی، ج ٨، ص ٣٠٣؛ المحاسن، ج٢، ص٣٦٠، ب٢٢؛ «حبلک»، المصباح، ص ١٨٥.