در وصیت لقمان به پسرش آمده است که: «یا بُنَی! سَافِرْ بِسَیفِک وَ خُفِّک وَ عِمَامَتِک وَ حِبَالِک[٣] وَ سِقَائِک وَ خُیوطِک وَ مِخْرَزِک وَ تَزَوَّدْ مَعَک مِنَ الْأَدْوِیة مَا تَنْتَفِعُ بِهِ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَک وَ کنْ لِأَصْحَابِک مُوَافِقاً إِلَّا فِی مَعْصِیة اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ زَادَ فِیهِ بَعْضُهُمْ وَ فَرَسِک»؛[٤]

ای فرزند عزیزم! با شمشیر و موزه و عمامه و رشته‌ها و طناب‌هایت و مشک آب و نخ و درفش خود سفر کن و داروهایی را که برای تو و یارانت مفید باشد، به همراه خود داشته باش، و با یارانت جز در موارد معصیت خدای عزّ و جلّ همگام و هماهنگ باش. بعضی از راویان اسب را نیز بر موارد توصیه لقمان افزوده‌اند.

[١]. بحار الانوار، ج‌٥٥، ص٣٣، باب ٤ العرش و الكرسی و حملتهما، ح٥١. در جایی دیگر می‌نویسد: «مع أن فی تلک الأخبار الطویلة المشتملة علی المعانی المعضلة كثیراً ما یقع التحریف و الإسقاط من الرواة؛ با اینكه در چنین اخبار طولانی مشتمل بر معانی ژرف و پیچیده، فراوان از سوی راویان، تحریف و اسقاط در لفظ رخ می‌دهد (ر. ک: بحار الأنوار، ج ‌١٠، ص ٣٢٨، باب ١٩).

[٢]. مصباح المتهجد، ص٧٧٦؛ المصباح، ص ٤٨٤؛ بحارالانوار، ج ٩٨، ص ٢٩٣.

[٣]. خداوندا لعنت نما گروهی را كه حسین† را انكار كرده و آن جناب را نپذیرفته‌اند (الاخبار الدخیلة، ج٣، ص ٣١٨).

[٤]. كامل الزیارات، ص١٧٨.