متن زیارت به گونه‌ای است که هر منصفی صدور این معارف را از غیر معصوم محال عادی می‌داند؛ افزون بر آن‌که خطوط کلی آن را با خطوط کلی معارف قرآن، هماهنگ می‌بیند و این چیزی است که ما را از بحث سندی آن بی‌نیاز می‌کند.[١]

شانه‌چی می‌نویسد:

در غیر احکام، با استناد به «کل ما قرع سمعک فذره فی بقعة الامکان»، « لکل مقال رجال» و «رب حامل فقه الی من هو افقه منه» نمی‌توان حدیث را رد کرد. [٢]

از طرف دیگر، علایم جعل، مانند مخالفت با کتاب خدا، محاورات عرفی، مخالفت با ضروری مذهب، سنت قطعی و اجماع قطعی در روایت تحف العقول یافت نمی‌شود.

عدم تناقض و اضطراب در متن حدیث و عدم وجود الفاظ رکیک و برخورداری عبارات از فصاحت و بلاغت را نیز می‌توان نشانه‌ای از اعتبار آن محسوب کرد.

[١]. تحف العقول، مقدمه.

[٢]. همان، مقدمه علی اکبر غفاری.