ابتکار حرانی در تنظیم معارف دینی، روایات اخلاقی و تربیتی، به ترتیب، از رسول گرامی اسلامˆ، تا امام عسکری†، نشان دهندۀ درک صحیح او از واقعیت‌های جامعه و نیاز مردم به این گونه احادیث است و این‌که اتکای محض به احادیث فقهی و اعتقادی برای عامه مردم کافی نیست.

تبیین جایگاه این مجموعه در کتب روایی شیعه از آن جهت اهمیت دارد که می‌تواند آگاهی پیروانشان را تقویت کند و علاقه و محبت آنان، منحصر به اظهار ارادت ظاهری نباشد و بتوانند از تعالیم حیات‌بخش مکتب آنان بهره‌مند شوند؛ زیرا شناخت بیشتر افراد نسبت به پیشوایان دین در امام علی† [به دلیل پایمال شدن حق امامت وی] و امام حسین† [به دلیل انقلاب و قیام جاودانه‌اش] محصور است و اندک افرادی گاه از صحیفه سجادیه نیز یاد می‌کنند. حتی آموزه‌های امام باقر و امام صادق† ـ که به دلیل احیای مکتب تشیع مورد گفتگوی فراوان هستند ـ در جایگاه واقعی خود قرار ندارد.

امام حسن مجتبی† در مظلومیتی عمیق قرار داد و از ائمه بعد از امام صادق†، فقط از امام رضا† به دلیل این‌که در کشور ایران مدفون است، سخنانی مطرح است.

برای معرفی پیشوایان راستین اسلام و امامان معصومیکه هویتشان در طول تاریخ ناشناخته مانده و حقشان پیوسته غصب شده، بهترین وسیله ارائه سخنان آنهاست که خوشبختانه با همه دشمنی‌ها و کارشکنی‌ها و از یاد بردن‌ها و خلط و تحریف‌ها تا حدود زیادی از دستبرد روزگار مصون مانده و به دست نسل امروز رسیده‌ است.[١]

[١]. همان، ج ٥، ص ٢٧٤.