است از: تقسیم‌بندی موضوعی، استفاده بی‌شمار از آیات قرآن، شرح روایی و بهره‌گیری از احادیث و روایات، بررسی شبهات، ذکر خاستگاه امثال و اشعار، توجه به نسخ متعدد و بازیابی متون، توجه به منابع و اسناد سخنان امام و... . از جمله نقایص این شرح عبارت است از: مشخص نکردن منبع و یا گوینده برخی اقوال، استطراد در بخش «اللغة»، تطویل‌گویی در شرح خطبه‌ها، عدم ارائه ترجمه روان و... .

کلیدواژه‌ها: منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغة، میرزا حبیب الله خویی، نهج البلاغة، امام علی†، روش‌شناسی

درآمد

نهج البلاغه کتابی است که شیفتگان حق و حقیقت را همواره مسحور خود کرده است؛ چنان که از جمله کتبی به شمار می‌رود که از همان عصر تألیف، انگیزه شرح آن در میان بزرگان و عالمان ایجاد شد. از همین روی، نهج البلاغه بیشترین شرح را به خود اختصاص داده است.[١] یکی از این شروح، منهاج البراعة فی شرح نهج البلاغه است که از مهم‌ترین و مفصل‌ترین شروح نهج البلاغه به شمار می رود. این اثر پرارزش توسط سید میر حبیب الله بن محمد هاشمی موسوی خویی (١٢٦١ ـ ١٣٢٤ ق) به نگارش در آمده است.[٢]

بخش اول

[١]. تفصیل وسائل الشیعه، ج٣، ص ٨٦ .

[٢]. همان، ج١، ص ٤٥٨.