ظاهر حدیث، جواز تطهیر با آب قلیل است و سند آن نیز خالی از قوت نیست؛ به دلیل وجود بنی‌فضال در آن که در بارۀ آنها آمده است: «خذوا مارووا و ذروا مارأوا».
و مسلم از قاعده «نجاست غساله» آن است که زمین در صورتی نجس می‌شود که تمامی یا بیشتر غساله را به خود جذب کند، وگرنه جسمی نیست که به حسب استعدادش، چیزی از غساله را جذب نکند...

٢. در کتاب الصلاة نوشته است:

و أمّا ائتمام النساء بالرجل، فالمشهور عدم اشتراطه بعدم الحائل بینه و بینهنّ، بل عن التذکرة: أنّه قول علمائنا، مؤذنا بعدم الخلاف؛ لموثّقة عمّارـ المعتبرة بوجود أحمد بن فضّال فی الطریق الذی ورد الأمر بالأخذ بکتبه فی جملة بنی فضّال؛[١]

و اما اقتدای زنان به مرد، قول مشهور این است که اقتدا کردن به نبودن حایل میان مرد و زنان مشروط نیست، بلکه از التذکره نقل شده که: این دیدگاه علمای ماست و اختلافی در آن نیست؛ به دلیل موثقه عمار ـ که به سبب وجود احمد بن فضال در آن معتبر است ـ. و امر شده که کتب او ـ که از بنی‌فضال است ـ اخذ شود.

٣. در کتاب نکاح نوشته است:

و موثّقة عبید بن زرارةـ ب «علی بن فضّال»ـ عن أبی عبد اللَّه علیه السلام: «قال: سمعته یقول: عشر رضعات لا یحرّمن شیئا». و هذه الروایة لا تقصر عن الصحیح؛ إذ لیس فیها إلّا علی بن فضّال، و الظاهر أنّ الشیخ أخذ الروایة من کتابه، حیث ابتدأ به فی السند، و کتب بنی فضّال ممّا أمر العسکری علیه السلام بالأخذ بها فی روایة قریبة من الصحّة مع ما ذکر فی ترجمة علی بن فضّال من مراتب وثاقته و احتیاطه فی الروایة؛

در موثقۀ عبید بن زراره از امام صادق† نقل شده که: «ده بار شیردهی سبب محرمیت نمی‌گردد». این روایت کاستی از حدیث صحیح ندارد؛ زیرا در آن کسی جز علی بن فضال وجود ندارد و ظاهر، این است که شیخ روایت

[١]. مصباح الفقاهه، ج ٣، ص ٨١٦ ـ٨١٧؛ معجم رجال الحدیث، ج ١٢، ص ٣٦١ ـ٣٦٤.