افزون بر آثار و نتایج رجالی و اصولی این روایت، ثمرات فقهی نیز دارد. کسی که مشایخ بنی‌فضال را ثقه بداند، برخی از روایاتی را که دارای سند ضعیف هستند، صحیح می‌داند و در عرصه‌های مختلف علمی، از جمله فقه، بر آنها اعتماد می‌کند؛ همچنان که باورمندان به صحت روایاتی که صحیحاً از بنی‌فضال نقل شده، به برخی از روایات ضعیف اعتماد می‌کند و آنها را بر اساس همین مبنا صحیح می‌دانند و در نتیجه در فقه و... از آنها بهره می‌گیرند. در اینجا نمونه‌هایی را نقل می‌نماییم:

١. شیخ انصاری در کتاب الطهارة نوشته است:

نعم، روى الشیخ فی الموثّق عن عمّار عن أبی عبد اللَّه علیه السلام: «أنّه سأل عن الموضع
القذر یکون فی البیت أو غیره فلا تصیبه الشمس و لکنّه قد یبس الموضع القذر؟ قال:
لا یصلّى فیه و أعلِم موضعه حتّى تغسله .. الحدیث». و ظاهرها جواز غسلها بالماء القلیل
و السند لا یخلو عن قوّة، لوجود بنی فضّال فیها الذین ورد فیهم: «خذوا ما رووا و
ذروا ما رأوا».
و المسلّم من قاعدة «نجاسة الغسالة» ما إذا جذبت الأرض جمیع الغسالة أو أکثرها، و إلّا فلا یخلو جسم من أن یجذب من الغسالة شیئاً على حسب استعداده‌[١]...

آری، شیخ در حدیثی موثق، از عمار، از ابی عبدالله† نقل کرده است که از جای نجاستی که در خانه یا غیر خانه است پرسید که خورشید بر آن نمی‌تابد، اما جای آن خشک شده است، فرمود: در آنجا نماز نخواند و آن جا را مشخص کند تا تطهیرش سازد...».

[١]. الاجتهاد و التقلید، ج ٣، ص ٨١٦ ٠ ٨١٧؛ الرسائل، ج ٢، ص ٣٦١ ـ ٣٦٤.