زمانی هزاران سال پیش از بدن مادری آفریده شده است؛ ثالثاً، چون این بدن، اساس تکوین و شکل گیریِ بدن مادری است و به بیان دیگر بدن حقیقی و ثابت انسان همان بدن است از آن ـ به نحو مطلق ـ به بدن تعبیر شده است؛ رابعاً از ماده‌ای جرمانی یعنی خاک زمین ساخته شده است.آنچه در احادیث اسلامی از آن به عالم ذرّ تعبیر شده است، در واقع اشاره به مرتبه‌ای از هستی انسان دارد که در آن روح انسان با همین بدن ذرّه‌ای، مقدم بر بدن مادری، وجود داشته و از او پیمان بر ربوبیت پروردگار گرفته شده است و همین مرتبه، خود به مراحلی فرعی‌تر تقسیم می‌شود؛ عالم ذرّ، بنا بر تفسیری خاص از آن، نام خود را از همین مرتبه گرفته است. اما از آنجا که پرداختن به دیدگاه قرآن دربارۀ بدن ذرّه‌ای نیاز به بحث‌های تفسیری مفصّل دارد و خود، نوشتاری مستقل می‌طلبد، در این مقاله تنها به طرح آن در روایات اسلامی، که کاملاً صریح و روشن است ـ می‌پردازیم.

بدن ذرّه‌ای در احادیث اسلامی

سخنان معصومان به وضوح نشان از خلقت بدنی ذرّه‌ای با مشخصات یادشده دارد. مروری گذرا بر روایات ثابت می‌کند که احادیثِ حاکی از این بدن، تواتر اجمالی دارد و از این رو، در صحتِ مضمون کلّیِ آنها نمی‌توان تردید کرد. نکتۀ درخورِ تأمل این است که این گروه از روایات اختصاص به منابع شیعی ندارد و در متون اهل سنّت نیز فراوان و متواتر آمده