دو: عمر بن اذینة؛ از شیوخ و وجوه اهل بصره به شمار می‌رود و توثیق شده است. ابن ابی عمیر ـ که در طبقه بعد ذکر او می‌آید ـ در طریق کتاب‌هایش قرار دارد[١].

در طبقه بعد نیز دو نفر قرار دارند:

یک: حمّاد بن عیسی؛ از اصحاب اجماع، کثیر الروایة و واجد وثاقت و جلالت به شمار می‌رود. وی از صاحبان کتب و در زمان امام جواد† وفات یافته است[٢].

دو: محمد بن ابی عمیر؛ تعابیر بلندی، از قبیل «اوثق الناس»، «عظیم المنزلة» و غیره در باره او در کتب رجال به کار رفته و یکی از سه راوی‌ای است که عبارت «لا یروی ولا یرسل الا عن ثقة»[٣] در باره او به کار رفته است.

در طبقه بعد هم دو نفر از اجلا قرار دارند.

یک: ابراهیم بن هاشم؛ او نخستین کسی است که احادیث کوفیون را در قم منتشر کرد.[٤] مرحوم خویی در معجم الرجال می‌گوید: هیچ شکی در وثاقت او وجود ندارد[٥].

[١] . آقای محمد جواد شبیری در مقاله ارزشمندشان بر کتاب الغیبة نعمانی از این روش استفاده کرده و منابع روایات این کتاب را به دست آورده است. ما در معرفی منابع احادیث اثناعشر در کتاب الغیبة نعمانی از این پژوهش بهره گرفته‌ایم.

[٢] . پس از روشن شدن قراین یافتن منابع متقدم، برای دستیابی به کتاب‌های محدثین سه قرن اول، اسانید کتاب‌های الغیبة نعمانی، الغیبة طوسی و الکافی مورد بررسی قرار گرفته است .

[٣] . او دو سال قبل از هجرت متولد شده، و در سال ٧٦ یا٩٠ وفات یافته است.

[٤] . ر.ک: رجال الطوسی، ص ١١٤.

[٥] . ر.ک: الخلاصة للحلی، ص ١٦٢، به نقل از السید علی بن احمد العقیقی.