نقل‌های این مأثور نیز آمده است که در سرای دیگر به جای هر مسلمان فرد دیگری به دوزخ افکنده می‌شود. [١] قبلاً گفتیم این اندیشه با قرآن سازگاری ندارد و نمی‌تواند مورد پذیرش باشد: ولاتزروازره وزر اخری. این روایت از انديشه مزبور را در تمام متون حدیثی اهل سنت نمی‌توان سراغ گرفت؛[٢] مثلاً در برخی از نقل‌هایی که از این روایت از انس بن مالک ذکر می‌شود، چنین عباراتی را نمی‌توان یافت. در نقلی انس بن مالک خادم از رسول خداˆ نقل می‌کند که:

حضرت، امت خود را امت مرحومه خوانده‌اند که با گناهان خود به قبر می‌روند، اما از قبر بدون گناه بیرون می‌آیند؛ چرا که با استغفار مؤمنان، گناهان آنها پاک می‌گردد.[٣]

[١]. التاریخ الکبیر، ج١، ص٣٩؛ نیز ر.ک: التاریخ الصغیر، ج١، ص٢٨٤: «قال أبو عبد الله: و الخبر عن النبی صلی الله علیه و سلم فی الشفاعة و ان قوماً یعذبون ثم یخرجون، اكثر و أبین».

[٢]. و علی الباحث المتدبر أن یتنبه لان الله سبحانه و إن بدء فی وعیده بالمشركین غیر أنه هدد فی أثناء كلامه المجرمین فتعلق الوعید بهم، و من أهل القبلة مجرمون كغیرهم فلینتظروا عذاباً واصباً یفصل به الله بینهم و بین نبیه صلی الله علیه و آله و سلم، و لینسوا ما یلقیه الشیطان فی روعهم أن أمتهم هذه أمة مرحومة رفع الله عنهم عذاب الدنیا إكراماً منه لنبیهم نبی الرحمة فهم فی أمن من عذاب الله و إن انهمكوا فی كل إثم و خطیئة و هتكوا كل حجاب مع أنه لا كرامة عند الله إلا بالتقوی [...].

[٣]. المیزان، ج١٠، ص٧٣: و قد خاطب المؤمنین من هذه الامة بمثل قوله: «لیس بأمانیكم ولا أمانی أهل الكتاب من یعمل سوء
یجز به...».