عَنْ عَلِی بْنِ جَعْفَرٍ، عَنْ أَخِیهِ مُوسَی بْنِ جَعْفَرٍ٨ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنِ الرَّجُلِ یکونُ خَلْفَ الْإِمَامِ، فَیطَوِّلُ الْإِمَامُ التَّشَهُّدَ فَیأْخُذُ الرَّجُلَ الْبَوْلُ أَوْ یتَخَوَّفُ عَلَی شَی‌ءٍ یفُوتُ أَوْ یعْرِضُ لَهُ وَجَعٌ کیفَ یصْنَعُ؟ قَالَ: یتَشَهَّدُ هُوَ وَ ینْصَرِفُ وَ یدَعُ الْإِمَامَ؛[١]

علی بن جعفر از برادرش موسی بن جعفر٨ سؤال کرد دربارة شخصی که پشت سر امام نماز جماعت می‌خواند و امام تشهّد را طولانی می‌کند و او را بول می‌گیرد یا می‌ترسد که چیزی از دست برود یا دردی عارض او شود، چه بکند؟ آن حضرت† فرمود: تشهد را بخواند و از نماز فارغ ‌شود و امام را به حال خود رها کند.

این در حالی است که در کتاب الفقیه[٢] و در باب دیگری از التهذیب[٣] این گونه آمده است:

... کیفَ یصْنَعُ؟ قَالَ: یسَلِّمُ وَ ینْصَرِفُ وَ یدَعُ الْإِمَامَ؛[٤]

امام† فرمود: سلام دهد و از نماز فارغ شود و امام را به حال خود واگذارد.

در کتاب مسائل‌علی‌بن‌جعفر† نیز با هر دو نسخه «یسَلِّمُ‌»[٥] و «یتَشَهَّدُ»[٦] آمده است.

صاحب جواهر می‌نویسد:

[١]. من لا یحضره الفقیه، ترجمه غفاری، ج‌٣، ص١١٧.

[٢]. مدارک الاحكام، ج‌٣، ص٤٣٠.

[٣]. ذخیرة المعاد، ص٢٨٩.

[٤]. مجمع الفائدة، ج٢، ص٢٧٩ و ج٣، ص٣٣٨.

[٥]. تهذیب ‌الأحكام، ج٢، ص٣٤٩، باب أحكام السهو، ح٣٤؛ وسائل‌ الشیعة، ج٨ ، ص٤١٣، ب٦٤ ، ح١١٠٤٧.

[٦]. الفقیه، ج١، ص٤٠١.