این حدیث در کتب روایی گوناگون نقل شده است. در أکثر نسخه‌های الفقیه «مِائَة أَلْفِ صَلَاة» آمده است. نُسَخ ثواب‌الأعمال نیز مختلف است؛ در نسخه چاپی «مِائَة صَلَاة»،[٣] ولی در نسخه‌ای که علامه مجلسی و شیخ یوسف بحرانی به نقل از او آورده‌اند، «مِائَة أَلْفِ صَلَاة» است.[٤]

شیخ طوسی در التهذیب[٥] ضمن حدیث سکونی «مِائَة صَلَاة»، بدون لفظ «أَلْف» آورده و نیز در کتاب المحاسن برقی[٦] چنین آمده است. شیخ یوسف بحرانی می‌گوید:

الظاهرُ زِیادة لفظِ «أَلْف» مِنَ النُسَّاخِ فی الصدرِ الأولِ أو أحدِ الرواة وَ استَمَرَّ عَلَیهَا النُسَخُ؛[٧]

[١] . الكافی، ج٧، ص٣٧؛ من‌لایحضره‌الفقیه، ج٤، ص٢٤٢؛ تهذیب‌الأحكام، ج٩، ص١٣٠، ب٣، به نقل از الكافی؛ الاستبصار، ص٤، ص٩٧، ب٦١، به نقل از الكافی؛ وسائل‌الشیعة، ج١٧، ص٣٦٤، ب١٧، به نقل از الكافی.

[٢]. المکاسب، ص١٦٣.

[٣]. حاشیة كتاب المكاسب (اصفهانی)، ج٣، ص١١٤؛ حاشیة كتاب المكاسب (آقا رضا همدانی)، ص٣٥٦.

[٤]. البیع، ج٣، ص١٥٠.

[٥]. من ‌لا یحضره ‌الفقیه، ج ١، ص ٢٣٣.

[٦]. با توجّه به سایر اخبار مقصود از مسجد اعظم، مسجد الحرام است و محتمل است مسجد جامع هر شهر باشد.

[٧]. ثواب الأعمال، ص٣٠.