می کرد؛ نمونه: «قال بعض شراح الکافی[١] / قال الشراح‌[٢]/ قال بعض الحکماء[٣]/ و قال بعض الشارحین[٤]/ قال الصدوق[٥] و...». البته گاه مشخص کرده که از کدام کتاب مؤلف مطلب نقل می‌کند؛ مثلاً: قال الصدوق فی اعتقاداته[٦] یا فی عقایده.[٧]

استطراد و بیش‌پردازی در بخش‌های مختلف

بیش‌پردازی در بخش اللغه

در این بخش به مباحثی می‌پردازد که بحث لغوی دیگر جایگاهی ندارد؛ مباحثی که نیازی به ذکر آن‌ها نیست و چه بسا در بخش المعنی ذکر می‌شد، شرح از چارچوب بهتری برخوردار بود. در خطبه اول، در بیان توضیح و ارائه تفاوت حمد و مدح و ... به

[١]. همان، ج ٦، ص ٧٠.

[٢]. همان، ج ٦، ص ٢٨٧ ـ ٢٨٨.

[٣]. همان، ج ١١، ص ٢٦٦.

[٤]. همان.

[٥]. همان، ج ١، ص ٧.

[٦]. همان، ج ١، ص ٣٢٥.

[٧]. این بخش از جلد چهاردهم به بعد که شرح به دست میرزا حبیب خویی تکمیل نشده، حذف شده و به جای آن در لا به لای شرح خود به بیان منبع و سند پرداخته شده است.