مؤلف با توجه به فراخور بحث، در بیشتر موارد از نقل تاریخ و رویدادهای تاریخی فروگذار نکرده است. استفاده وی از تاریخ بسیار زیاد است؛ به عنوان نمونه از جمله بهره‌گیری‌های تاریخی شارح می‌توان به گزارش گزیده‌هایی از کیفیت شهادت حضرت زهرا (س)،[١]ماجراهای عثمان[٢]، جریان حکمیت و رفع مصاحف و جنگ صفین[٣]، خوارج[٤] و انواع فرق آنها [٥] شهادت امام [٦] و... اشاره کرد. لازم به ذکر است که منقولات تاریخی شارح، علاوه بر استفاده از کتب تاریخی همچون تاریخ الطبری، وقعة صفین و... از کتب حدیثی نیز بوده است.

ح: استفاده از مباحث اصولی و فقهی در صورت لزوم

در برخی از خطبه‌ها مباحثی اندک در موضوعات مرتبط با فقه و اصول مطرح شده است. میرزا حبیب خویی نیز از این مباحث غافل نشده و تا حد ممکن و به دور از تفصیل و تطویل دربارۀ آن بحث کرده است؛ به عنوان نمونه، ذیل خطبه ١٠٩ در باره روزه، مفصلاً علاوه بر ذکر شروط محصل کمال روزه (از مباحث اخلاقی) به بیان مبطلات روزه می پردازد.[٧] و

[١]. همان، ج ١٦، ص ٢٨٧.

[٢]. همان، ج ٤، ص ٣٦٢ ـ ٣٧٤.

[٣]. همان، ج ٥، ص ٢ ـ ٢١.

[٤]. همان، ج ٢، ص ٣٤٥ ـ ٤٢٠؛ ج ٣، ص ٢ ـ ٣١ و ذیل کلام ٦٦، ج ٥، ص ٨٥ ـ ١٠١ و... .

[٥]. همان، ج ٥، ص ٣٦٦.

[٦]. همان، ج ٦ ، ص ٣١٠.

[٧]. همان، ج ١٩، ص ٢٩٩.