خود از روایات نموده، بهره‌گیری از تفسیر قرآن در تبیین مقصود نهج‌البلاغه است؛ مثلاً در تفسیر آیات مربوط به قوم سبأ[١]، بنی اسرائیل،[٢] سلیمان نبی[٣]، داستان اصحاب رسّ[٤] و همچنین تفسیر سوره تکاثر، ذیل خطبه ٢١٩[٥] یا ذیل خطبه ١١٣ در تفسیر آیه ١٠٣ آل عمران[٦] یا در خطبه اول، ذیل خلقت آسمان و زمین و... پس از ذکر آیات مرتبط، به روایات تفسیری ذیل آیات و دیگر احادیث مربوط به خلقت و آفرینش پرداخته است.[٧] در تمام این موارد از روایات مربوط به تفسیر آیات استفاده کرده است. البته گاه به صورت مجموعه‌ای و گاه به شکل چند روایت از آنها بهره برده است.

ﻫ : بهره‌گیری از روایات برای سند و منبع

شارح برای اشاره به سند و منبع خطبه‌ها و نامه‌ها از کتب حدیثی استفاده کرده و طبق زیاده و نقصان هر کدام از سخنان امام به خطبه‌های منقول از امام علی† در کتب روایی اشاره می‌کند. بیشتر استفاده وی از کتاب الکافی و بحار الانوار است؛ به عنوان مثال در پایان شرح کلام هفده به نقل از الکافی سند کلام را همراه با زیاده و نقصان آن نقل کرده است.[٨]

[١] . همان، ج ٣، ص ٢٤٢ ـ ٢٤٣.

[٢] . همان، ج ٧، ص ١٥٦.

[٣]. همان، ج ١٠، ص ٤٥.

[٤]. همان، ج ١٩، ص ٩٧، برای مطالعه بیشتر، ر.ک : ج ٤، ص ٥٠، ٨٥ ؛ ج ٥، ص ٨٢ . گفتنی است که استفاده شارح از این مؤلفه فراوان است.

[٥]. همان، ج ٧، ص ١٥٦، و نیز ج ١٠، ص ١٢٩ و... .

[٦]. همان، ج ٨، ص ٦٣ .

[٧]. همان، ج ٩، ص ٢٢٤.

[٨]. همان، ج ٧، ص ١٧٤.