شارح در آخرین بخش شرح هر خطبه، نامه یا کلمات قصار بخشی به نام «الترجمة» ایجاد کرده که مجزا از دیگر بخش‌هاست. در این مؤلفه شارح کوشیده تنها ترجمه کلام امام را ذکر کند؛ به عنوان مثال، ترجمه کلام ١٤٦ در استشاره عمر با حضرتش:

از جمله کلام آن حضرت است در حالتی که مشاوره کرد به او عمر بن الخطاب در رفتن به محاربه أهل فارس به نفس خود فرمود: «که به درستی این أمر، یعنی اسلام نیست یاری نمودن او و نه خواری او به زیادتی لشکر و نه به کمی آن و آن امر دین خدایی است غالب گردانید او را بر همه أدیان و لشکر اوست که مهیا فرمود و قوّت داد آن را بر دشمنان تا این که رسید آن مقامی را که رسید و بلند شد هر چه بلند شد و ما ...».[٢]

گاه در این مؤلفه از اشعار فارسی برای تبیین کلام امام نیز بهره برده است.[٣]

[١]. شایان ذکر است که جملات شریف رضی نیز به صورت مزجی مختصر توضیحی داده شده است.

[٢]. همان، ج ٧، ص ١٥.

[٣]. شارح در مقدمه این مؤلفه را جزء روش خود معرفی می‌کند (همان، ج ١، ص ٨).