هجری ـ كه دوران نیابت محمّد بن علی سمری، آخرین نائب امام عصر(عج) بود ـ به بغداد آمد. پس از بازگشت به ایران، در سال ٣٢٩ روزی سمری اظهار کرد كه خداوند وی را رحمت كند. از او سؤال شد كه آیا وی زنده است؟ پاسخ داد: همین امروز فوت كرد. آن تاریخ و روز را ثبت كردند و بعدها مشخص شد كه در همان روز در قم فوت كرده است[١].

ب. أحمد بن إدریس قمّی

یكی دیگر از راویان ابن قتیبه ابن ادریس قمّی است[٢]. نجاشی و طوسی اشاره نموده‌اند كه وی از عالمان و فقیهان بلند آوازه، والامقام و ثقه مکتب امامت، و از صحابیان امام عسكری† محسوب می‌گردد. وی
ـ که مولّف كتاب النوادر است ـ در اسناد صدها روایت صحیح كتب اربعه، واقع شده است[٣].

ج. عبدالواحد بن محمّد بن عبدوس نیشابوری

وی نیز از شاگردان ملازم، سخت كوش و ثقه ابن قتیبه بوده است. شیخ صدوق در سال ٣٥٢ هجری در نیشابور او را ملاقات كرده و با واسطۀ وی، روایات منقول از ابن قتیبه را دریافت كرده است. بی تردید، ترضّی فراوان صدوق پس از نام وی، حاوی وثاقت و ارجمندی او است [٤].

[١]. رجال الکشّی، ش ٢٦٦، ٢٦٧، ٢٩٣، ٢٩٤.

[٢]. معجم رجال الحدیث، ج ١٦، ص ٢٩، ش ١٠١٧٩.

[٣]. رجال الطّوسی، ش٦٢٧٣؛فهرست الطّوسی، ش ٧٠٩؛ رجال النّجاشی، ش ١٠٤٢.

[٤]. الرسائل الرجالیة، ج ٢، ص ٤٦٢.