و محدّثان مكتب تشیع در گرد وی جمع شده و از محضرش بهره‌های فراوان در حوزۀ‌ دین أخذ کرده‌اند. تلمّذ، تحمّل و نقل این أجلّا و ستارگان درخشان، بویژه محدّثان قمّی دقیق النظر و دیر پسند و اعتماد اینان بر وی، به روشنی حاوی جلالت ابن قتیبه است و هرگز اینان از فرد غیر ثقه به نقل نخواهند پرداخت.

الف. علی بن حسین بن بابویه قمّی

علی بن حسین قمی (م٣٢٩ق)، نامبردار به صدوق اول، از بزرگان مکتب امامت، یكی از شاگردان ابن قتیبه به حساب می‌آید[١]. طوسی، وی را فقیه، جلیل القدر، ثقه و محل اعتماد و مؤلّف كتب فراوان معرفی نموده[٢] كه در اسناد روایات فراوانی از جمله ده‌ها حدیث كتب أربعه قرار گرفته است. به گفته نجاشی و حلّی وی در دوران غیبت صغری به بغداد آمد و با حسین بن نوح نوبختی نایب خاصّ امام عصر(عج) رفت و آمد مداوم و ارتباطی وثیق و محكم داشت. با نوشتن نامه‌ای به ولی عصر(عج) ـ كه به حسین بن روح تقدیم كرد ـ از آن حضرت تقاضا كرد كه دعا فرماید كه خدا به وی فرزندی عطا فرماید. پاسخ از ناحیه حضرت آمد كه خداوند دو پسر صالح و نیكوكار به توعطا خواهد كرد. این امر تحقّق یافت. وی مجدداً در سال ٣٢٨

[١]. رجال الكشّی، ش١٠٨٩.

[٢]. الفوائد الرّجالیه، (حسینی) ص٥٠.