توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٧٢٤ - احكام كفّارات

ميشود، همان است كه در مستحق زكات، در مسأله ١٤٦٧ گفته شد.

(مسأله ٣٤٥٤) انسان نمى تواند كفّارهاش را به كسى بدهد كه براى او واجب النّفقه باشد، به تفصيلى كه در مسأله ١٤٨٥ بيان شد.

(مسأله ٣٤٥٥) منظور از جامهاى كه در كفّاره مخالفت با سوگند و ملحقات آن گفته شد، لباس كامل است و بهتر آنست كه براى هر فقير دو قطعه لباس بدهد، تا پوشانيدن حاصل شود.

(مسأله ٣٤٥٦) سير كردن فقير به يكى از دو صورت امكان پذير است:

١) به هر فقير يك مُدّ طعام بدهد، و بهتر است به هر فقير دو مُدّ طعام بدهد.

(مسأله ٣٤٥٧) هر مُدّ عبارت از ٨٧٠ گرم ميباشد- تقريباً- و لذا اگر ٩٠٠ گرم بدهد، مطابق احتياط خواهد بود.

(مسأله ٣٤٥٨) در كفّاره مخالفت سوگند ملحقات آن (كفّاره هاى شماره ٩ تا ١٤) بنابر احتياط واجب به گندم، آرد گندم يا نان گندم اكتفا كند. اما در ديگر كفّاره ها هر طعامى كفايت ميكند، مانند: برنج، خرما، گندم و امثال آنها.

(مسأله ٣٤٥٩) در كفّاره ها حتماً بايد عين طعام داده شود و قيمت آن كفايت نمى كند.

٢) سير كردن فقير در اين صورت مقدار طعام و نوع طعام شرط نمى باشد. ولى اگر فقير خردسال باشد بايد تفاوت خوراك او با بزرگسال منظور شود. و اگر رعايت آن ميسّر نباشد، دو نفر خردسال را به جاى يك بزرگسال منظور كند. و در هر حال بايد به ولى كودك مراجعه كند.

(مسأله ٣٤٦٠) در اطعام فقير حتماً بايد تعداد آنها مورد عنايت باشد، پس اگر به يك فقير چندين بار اطعام كند كفايت نمى كند، مگر در جايى‌