توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٤٢ - مبحث دوّم جُعاله

نافذ باشد، پس اگر كودك، ديوانه و يا سفيه باشد، نفوذ جعالهاش نياز به اذن ولى دارد، و در غير اين صورت باطل ميشود و چيزى به عامل (انجام دهنده) تعلق نمى گيرد.

(مسأله ٢١٤٦) در عامل، يعنى كسى كه خواسته جعاله پرداز را به جا ميآورد، جايز التصرّف بودن شرط نيست، بلكه اگر كودك و يا ديوانه هم آن كار را انجام دهد مستحق اجرت ميشود. با اين تفاوت كه اگر جعاله به صورت خاص باشد، يعنى جعاله پرداز بالخصوص به او كار را ارجاع داده باشد، بايد از دو مبلغ تعيين شده در جعاله و اجرتالمثل بيشترين را بپردازد.

(مسأله ٢١٤٧) در جعاله لازم نيست جعاله پرداز ذينفع باشد، بلكه صرف علاقمند بودن وى به كار مورد نظر كافى است، اگرچه براى مصلحت ديگرى باشد، پس اگر بگويد: هر كس لباس زيد را بدوزد، فلان مبلغ به او ميپردازم، جعاله صحيح است.

(مسأله ٢١٤٨) در جعاله اگر فقط مصلحت كارگزار منظور شده باشد، باز هم مانعى ندارد، مثل اينكه بگويد: اگر لباست را بشويى فلان مبلغ ميپردازم.

(مسأله ٢١٤٩) به كارگزار هنگامى مبلغ جعاله تعلّق ميگيرد كه كار را بر اساس جعاله انجام داده باشد، پس اگر از جعاله بى خبر باشد و يا از آن غفلت بورزد، مبلغ تعيين شده در جعاله به او تعلق نمى گيرد، اگرچه در اين كار از كارفرما انتظار احسان داشته باشد.

(مسأله ٢١٥٠) اگر كارگزار كار را به قصد تبرّع (مجانى) انجام دهد، مبلغ جعاله به او تعلق نمى گيرد.