توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٨٠ - فصل پانزدهم مبطلات نماز

نماز نيست، بنابر احتياط واجب نمازش باطل ميشود، مانند:

١) سكوت طولانى، بدون اشتغال به ذكر.

٢) صداهايى كه از دهانش خارج ميشود و مفهوم خاصّى را ميسازند، اگر چه سخن گفتن آن صدق نكند.

٣) كف زدن و رقصيدن و ديگر كارهاى لهو.

٤) اشاره هايى كه به مفهوم فحش و ناسزا باشد.

٥) كارهاى دستى، چون دوزندگى و بافندگى به مقدار چشمگير.

٦) خوردن و آشاميدن به مقدار قابل توجّه.

(مسأله ٩٥٢) اگر در ميان نماز غذائى را كه در دهان و در لاى دندانها مانده فرو ببرد و يا اگر قند و امثال آن در دهانش باشد و به تدريج آب شود، مانعى ندارد.

(مسأله ٩٥٣) كسى كه مشغول دعاى نماز وتر است و قصد روزه دارد، اگر تشنه باشد و وقت تنگ شده باشد، ميتواند به سوى آب برود، آب بياشامد و برگردد و دعاهاى نمازش را ادامه دهد و نمازش باطل نمى شود.

(مسأله ٩٥٤) اگر نمازگزار در وسط نماز براى هشدار دادن كسى دستهايش را به يكديگر بزند، يا با دست به رانش بزند، يا با عصا و امثال آن به ديوار بزند مانعى ندارد. چنانكه انداختن سنگ ريزه به سوى كسى، حركت دادن دست براى توجّه كسى، پرتاب كردن سنگ براى دفع سگ و امثال آن و كشتن مار و عقرب و امثال آنها در حال نماز مانعى ندارد.

(مسأله ٩٥٥) اگر نمازگزار در حال نماز خم شود كه چيزى را از زمين بردارد و يا چيزى را به كسى بدهد مانعى ندارد. همچنين اگر زن در اثناى نماز بنشيند كه بچهاش را بردارد، شير دهد، ساكت كند و امثال آنها از چيزهايى كه از نظر اهل شرع منافات با نماز خواندن ندارد، ضررى به نماز نميرساند.