توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٧٧٢ - احكام شكار و سربريدن حيوانات

١- شكارچى بايد مسلمان باشد، اگرچه سنّى، حرامزاده، زن يا كودك باشد، مشروط بر اينكه مميّز باشد و بتواند قصد صيد كند. پس شكار كافر حرام است، اگرچه نام خدا را بر زبان جارى كند.

٢- نام خدا بر زبان جارى كردن، به هنگام تيراندازى يا فرستادن سگ.

(مسأله ٣٦٦٢) اگر پس از تيراندازى و بعد از فرستادن سگ پيش از آنكه سگ يا تير به شكار برسند، بسم الله بگويد، كافى است.

(مسأله ٣٦٦٣) اگر كسى عمداً بسم الله نگويد، شكارش حرام ميشود، اگرچه جاهل به مسأله باشد.

(مسأله ٣٦٦٤) كسى كه همواره به هنگام شكار ملتزم بود كه بسم الله بگويد، اگر يكبار فراموش كرد و نگفت، شكارش حلال است.

(مسأله ٣٦٦٥) به هنگام شكار حتماً بايد، لفظ جلاله «الله» را بر زبان جارى كند و آن را با واژهاى كه به معناى ستايش پروردگار است تركيب نمايد، از قبيل: بسم الله، الله اكبر، الحمدلله، و ترجمه آن به غير عربى بنابر احتياط واجب كفايت نمى كند.

(مسأله ٣٦٦٦) اگر شكارچى لال باشد، اگر زبانش را حركت دهد، با انگشت اشاره كند و منظورش بردن نام خدا باشد، كفايت ميكند.

٣- مرگ حيوان به شكار مستند باشد، يعنى در اثر اصابت گلوله و يا زخمى شدنش به وسيله سگ جان سپرده باشد. پس اگر از بلندى بيفتد و بميرد يا در آب غرق شود حلال نمى شود.

(مسأله ٣٦٦٧) اگر مرگ حيوان به شكار و به يك امر ديگر مستند باشد، مثل اينكه اسلحه به آن اصابت كرده و از بلندى افتاده و در اثر اين دو مرده است، حلال نمى شود.