توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٧٦٣ - فصل سوّم احكام لقطه

(مسأله ٣٦٢٤) اموال موجود در خانهاى كه افراد مختلف در آن رفت و آمد ميكنند و اهل خانه نميدانند كه آنها از آنِ كيست؟ اگر افراد رفت و آمد كننده معدود باشند، بايد به آنها مراجعه شود، اگر صاحبش معلوم شود بايد به او داده شود و اگر در ميان چند نفر مردّد شود، بايد بنابر احتياط واجب با يكديگر مصالحه كنند.

(مسأله ٣٦٢٥) اموال موجود در خانهاى كه افراد بى شمار در آنجا رفت و آمد ميكنند و صاحب آن اموال معلوم نيست، حكم لقطه پيدا ميكند.

(مسأله ٣٦٢٦) اگر انسان صندوقى دارد كه به خودش اختصاص دارد و هميشه درش بسته است و براى نگهدارى اموال خويش است و كسى چيزى در آن نمى گذارد، مگر به عنوان وكالت از سوى او، اگر در آن چيزى بيابد كه نميداند از خودش هست يا نه؟ حكم ميشود به اينكه از آنِ خويش ميباشد و به اين احتمال اعتنا نمى كند كه شايد امانت شخص ديگرى باشد در نزد او.

(مسأله ٣٦٢٧) اگر صندوقى بين دو نفر مشترك باشد و يكى از آنها چيزى را در آن پيدا كند بايد به آن شخص دوّم مراجعه كند، اگر او شناسائى كند بر آن اساس رفتار ميشود، و اگر بگويد كه مال من نيست، رفيقش آن را تصاحب ميكند، ولى اگر او نيز دچار ترديد شود، به گونهاى كه مال بين دو نفر مردّد شود، بنابر احتياط واجب بايد مصالحه كنند.

(مسأله ٣٦٢٨) اگر صندوق دربسته نباشد، بلكه همانند ديگر قسمتهاى منزل، اشياء در آن نهاده ميشود، پس آنچه در آن يافته ميشود، از آنِ اهل خانه ميباشد.