توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٧٦٢ - فصل سوّم احكام لقطه

مالك، يا وكيل و يا ولى او امكان پذير نباشد، اگر لقطه از اجناسى باشد كه خودش مصرف ميشود، مانند خوراك و پوشاك، و بدانيم كه مالك راضى هست از اينكه آنها را به مستمندان بدهيم تا بخورند و بپوشند، همان كار را انجام ميدهيم. و در اين فرض نمى توانيم آنها را فروخته، پولش را صدقه بدهيم.

(مسأله ٣٦٢١) در موارد ديگر اگر بتوانيم از مالك نظر خواهى كنيم و مطابق نظرش رفتار كنيم، بايد همان كار را انجام دهيم و اگر ممكن نباشد، بايد آن را براى رسيدن به دست مالك محافظت كنيم، اگرچه زمان به درازا كشد. ولى اگر از رسيدن آن به دست مالك يا ورثه او مأيوس شويم، بايد به حاكم شرع مراجعه كنيم تا كيفيت تصرّف در آن را از جانب مالك او تعيين كند.

(مسأله ٣٦٢٢) اگر لقطه از چيزى هايى باشد كه با گذشت زمان فاسد ميشود، مانند سبزيجات و ميوه جات، بايد كسى كه آن را برداشته، قيمت كند و قيمتش را به عهده بگيرد، آنگاه پول آن جانشين لقطه ميشود در احكام ياد شده.

(مسأله ٣٦٢٣) در مورد اموال موجود در خانه هاى مسكونى، به اهل خانه مراجعه ميشود، اگر آنها ادعا كردند كه مال آنهاست، يا گفتند كه مال فلانى است، يا گفتند كه مال ما نيست و يا مال فلانى نيست، گفته آنها پذيرفته ميشود، ولى اگر اظهار كردند كه اطلاعى ندارند، پس اگر در آن خانه جز اهل خانه رفت و آمد نمى كنند، حكم ميشود كه مال آنهاست. همچنين است اگر در قسمتى از خانه يافت شود كه جز اهل خانه به آن قسمت رفت و آمد نمى كنند.