توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٧٤ - مبحث سوّم نماز ميّت

با هر تعبيرى مضامين بالا گفته شود كافى است، ولى بنابر احتياط واجب بايد مقدار واجب آن به عربى گفته شود.

(مسأله ٤١٣) در نماز ميّت شرايطى هست كه بايد رعايت شود:

١- نيّت، چنانكه در وضو گفته شد.

٢- اجازه ولى، چنانكه در مقدّمه اين فصل گفته شد.

٣- حضور ميّت، نماز بر ميّت غايب- كه در ميان ديگران رايج است- در نزد ما مشروعيّت ندارد.

٤- محاذات ميّت، يعنى بايد نمازگزار در كنار ميّت و در محاذات قسمتى از بدن او بايستد.

(مسأله ٤١٤) اگر نماز ميّت به جماعت برگزار شود، نماز كسانى كه در دو طرف صفها قرار دارند، اشكالى ندارد.

٥- ميّت در كنار نمازگزار باشد.

(مسأله ٤١٥) ميّت نبايد در جاى بسيار بلند، بسيار پست و يا در محلّ دور از نمازگزار باشد، و نبايد ديوار، پارچه و يا چيز ديگرى در ميان آنها حائل باشد.

(مسأله ٤١٦) پارچهاى كه روى تابوت مياندازند، حائل به شمار نميآيد و فاصله اندك نيز مانعى ندارد، آنچه مهم است اين است كه عرفاً بگويند نمازگزار در كنار ميّت ايستاده است.

٦- ايستاده بخواند.

(مسأله ٤١٧) اگر كسى پيدا نشود كه بتواند ايستاده نماز بخواند، ميتوان بر ميّت نشسته نماز خواند، و اگر از آن هم ناتوان باشد بنابر احتياط واجب بايد در حالى كه به پهلو خوابيده آنرا انجام دهد و اگر نتوانست به قفا ميخوابد (به ترتيبى كه در نمازهاى يوميّه بيان شد).