توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٥٥٣ - فصل سوّم احكام وقف

فصل سوّم: احكام وقف‌

(مسأله ٢٦٤٤) واقف ميتواند حق توليت و سرپرستى وقف را براى خود يا ديگرى قرار دهد، چه اين توليت براى بهرهور ساختن موقوفه باشد، يا هزينه كردن در آمد آن، يا ساختن، تعمير كردن، اصلاح كردن و يا نگهدارى آن باشد. در اين موارد بدون اذن متولّى كسى حق مداخله در اين امور را ندارد.

(مسأله ٢٦٤٥) قرار دادن توليت براى بيش از يك نفر مانعى ندارد، خواه منظور اين باشد كه با مشاركت يك ديگر توليت آن را به عهده بگيرند، يا هر يك از آنها مستقل باشد، تا بر طبق ضوابط تعيين شده، مثل اينكه هر كدام زودتر اقدام كند، يا هر كدام حضور داشته باشد، توليت آن را بر عهده بگيرد.

(مسأله ٢٦٤٦) توليتى كه واقف بر كسى قرار ميدهد، مشروط به پذيرش او نيست، چنانكه با رد كردن او نيز از بين نميرود. نهايت امر اين است كه او ميتواند كناره گيرى كند و توليت آن را بر عهده نگيرد، پس در اين صورت مثل اين است كه براى آن متولّى تعيين نشده باشد.

(مسأله ٢٦٤٧) اگر متولّى پس از ردّ توليت، به آن راضى شود، توليت از آنِ او هست، و توليتش با خود دارى ساقط نمى شود.

(مسأله ٢٦٤٨) واقف ميتواند براى متولّى در مقابل توليتش مبلغى از در آمد موقوفه را تعيين كند، چه اين مبلغ به مقدار اجرت المثل باشد، يا