توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٩٧ - احكام رهن

احكام رهن‌

رهن عبارت از قراردادى است كه بر اساس آن، مالى در مقابل بدهى «گرو» نهاده ميشود، تا اگر بدهكار به موقع بدهى خود را پرداخت نكند، طلبكار بتواند آن را بفروشد و طلب خودش را وصول نمايد.

(مسأله ٢٣٨٤) براى تحقق رهن لازم است گروگذار به مضمون آن ملتزم شود و گرو گيرنده نيز آن را قبول كند. مثلًا گروگذار بگويد: من اين فرش را نزد تو گرو ميگذارم تا در مقابل بدهيام گرو باشد. گرو گيرنده نيز بگويد: قبول كردم.

(مسأله ٢٣٨٥) قرارداد رهن ممكن است در ضمن عقد ديگر باشد، مثل اينكه بگويد: من ١٠٠ دينار به تو قرض دادم به شرط اينكه اين فرش تو تا پرداخت آن پيش من گرو باشد. يا بگويد: من يك تن گندم به ١٠٠٠ دينار به تو فروختم به شرط اينكه اين خانه تو در نزد من گرو باشد. طرف نيز ميگويد قبول كردم.

(مسأله ٢٣٨٦) براى قرارداد رهن هر چيزى از قول يا فعل كه بر آن دلالت كند كافى است.

(مسأله ٢٣٨٧) هر يك از طرفين رهن، يعنى گروگذار و گرو گيرنده، بايد بالغ و عاقل باشند و مجبور نباشند.