توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٦٤ - احكام عاريه

(مسأله ٢٢٣٦) اگر در عاريه چيزى قيد نشود، انصراف به منافعى دارد كه عرفاً در آن موارد به كار گرفته ميشود و كمتر به جنس صدمه ميزند.

(مسأله ٢٢٣٧) عاريه گيرنده در مقابل عاريه ضامن نيست، مگر در موارد زير:

١) اگر جنس عاريه طلا و نقره باشد، عاريه گيرنده ضامن است، مگر اينكه شرط كنند كه ضامن نباشد.

٢) در استفاده از عاريه زياده روى كرده باشد و يا در نگهدارى آن كوتاهى كرده باشد، چنانكه در باب وديعه خواهيم گفت.

٣) شرط ضمان كرده باشند.

(مسأله ٢٢٣٨) عاريه عقد جايز است و لذا هر يك از عاريه دهنده و عاريه گيرنده هر وقت خواستند ميتوانند از عقد خود برگردند، مگر اينكه در آن شرط مدّت كنند. در اين صورت تا فرارسيدن زمان تعيين شده بايد به شرط خود عمل كنند.

(مسأله ٢٢٣٩) اگر چيزى را براى هدف خاصى عاريه كنند كه لازمه آن ادامه آن تا مدّت معينى باشد، در واقع شرط ضمنى شده كه تا آن وقت فسخ نكنند، مثل اينكه زمين را براى زراعت، اسب را براى مسافرت و ديگ را براى غذا پختن عاريه كنند، در اين صورت تا رسيدن زراعت، برگشتن مسافر و مهيّا شدن غذا، نمى توان از عاريه اعلان انصراف كرد.

(مسأله ٢٢٤٠) در همه مثال هاى ياد شده پيش از شروع به استفاده از عاريه، مالك ميتواند اعلام انصراف كند، مگر اينكه شرط عدم انصراف كرده باشد، در اين صورت بايد به شرط خود وفا كند.