توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٢٣ - فصل اوّل نمازهاى يوميّه و اوقات آنها

(مسأله ٦٧٣) وقت نافله نماز صبح، يك ششم آخر از شب ميباشد و ميتوان آن را به همراه نماز شب خواند.

(مسأله ٦٧٤) كسى كه نافله نماز صبح را به قدرى تأخير بيندازد كه سرخى طرف مشرق ظاهر شود، بهتر است كه اوّل نماز صبح را بخواند سپس نافله آن را به جا آورد.

(مسأله ٦٧٥) كسى كه نماز واجب را پيش از دخول وقت بخواند، نمازش باطل است، مگر در يك صورت، و آن اين كه به اعتقاد دخول وقت آن را آغاز كند و پيش از آنكه از نماز فارغ شود وقت داخل گردد.

(مسأله ٦٧٦) فرا رسيدن وقت نماز از سه راه ثابت ميشود:

١) انسان شخصاً به آن واقف شود.

٢) دو نفر شاهد عادل از روى اطّلاع- نه حدس و گمان- به آن گواهى دهند.

٣) بر اساس اذان شخص مؤذّن آگاه و مورد وثوق.

(مسأله ٦٧٧) كسى كه نماز واجب بر عهده دارد اعم از اين كه اداء باشد يا قضا ميتواند نماز مستحبّى بخواند.

(مسأله ٦٧٨) پس از داخل شدن وقت نماز، كسى كه نماز واجب خود را نخوانده، ميتواند مشغول نماز مستحبّى شود، مگر اين كه وقت نماز واجب تنگ باشد، كه در اين صورت بايد به آن مبادرت كند.