توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٠٤ - احكام نجاسات

(مسأله ٥٧٨) اگر كسى متوجّه شود نمازگزارى با بدن، يا لباس نجس نماز ميخواند، لازم نيست او را متوجّه نمايد.

(مسأله ٥٧٩) در چند مورد نماز خواندن با بدن و لباس نجس مانعى ندارد:

١- خون زخمها و دملهايى كه در ظاهر بدن باشند، تا هنگامى كه آن زخم يا دمل بهبودى نيافته، در نماز مورد عفو هستند.

(مسأله ٥٨٠) چرك و خونابهاى كه همراه خون از زخم، يا دمل بيرون ميآيد، همچنين دارو و مرهمى كه روى زخم ميگذارند و در اثر ملاقات با خون نجس ميشوند، تا هنگامى كه زخم خوب نشده، مورد عفو ميباشند.

(مسأله ٥٨١) خون زخمها و دملهايى كه در ظاهر نباشند، مثلًا در داخل دهان و بينى باشند، اگر به ظاهر لباس يا ظاهر بدن سرازير شوند در نماز مورد عفو نمى باشند.

(مسأله ٥٨٢) خون بواسير در نماز- بنابر احتياط واجب- مورد عفو نيست، اگر چه دانه هايش در ظاهر باشند.

٢- خون كمتر از يك درهم در لباس مورد عفو است، ولى بنابر احتياط واجب در بدن مورد عفو نيست و منظور از يك درهم، به مقدار يك دائره به قطر دو سانتيمتر و سه ميلى متر ميباشد.

(مسأله ٥٨٣) برخى از اقسام خونها به هيچوجه مورد عفو نيستند، اگر چه كمتر از يك درهم باشند، از آن جمله است:

١) خون حيض و نفاس نيز بنابر احتياط واجب.

٢) خون آميخته با آب، يا چرك‌

٣) خون حيوان نجس العين، بنابر احتياط واجب.