اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٩١ - داستان سوره هل اتى بيان مقام ابرار است

است . آنها يك حسابى جداگانه دارند , اين مقام ابرار است , و آنها به مقربين رسيده اند و از مقربين گذشته اند .

قرآن كريم وقتى جريان روزه اين عزيزان را نقل مى كند مى فرمايد : و يطعمون الطعام على حبه مسكينا و يتيما و اسيرا . حالا آن گندم يا جو را چگونه على بن ابيطالب تهيه فرمود , بماند , وام گرفت يا با كارگرى تهيه كرد , بالاخره با دشوارى يك مقدار گندم يا جو تهيه كرد و آن را در همان دستاس كوچك منزلى صديقه كبرى عليها آلاف التحية و الثناء آرد كردند , بعد بصورت خمير و نان در آمد . روز اول را اين اعضاء خانواده روزه گرفتند و وقتى هنگام افطار فرا رسيد , كسى بعنوان مسكين آمد و اينها سهميه خود را به او دادند و آن شب را با آب خالى افطار كردند .

فردا روزه گرفتند و بقيه آن آرد را خمير كردند و نان درست كردند و افطار شد و هنگام افطار يتيمى آمد و همگى افطار خودشان را دوباره به او دادند . و دوباره با آب خالص افطار كردند .

روز سوم شد روزه گرفتند و پايان روز سوم با همان بقيه آردها كه نان شده بود , خواستند افطار كنند , اسيرى آمد [٣٥] , آنگاه اين بزرگواران سهميه خود را به اين اسير مى دهند و پايان روزه روز سوم را هم باز با آب خالص افطار مى كنند , كه آن آيات عظيم سوره مباركه( هل اتى) درشان اينها نازل شد .

در اين صحنه آيا فضه حضور داشت يا خير ؟ آيا او هم اين كار را كرد يا خير ؟ پس معلوم مى شود كه يك انسان عادى هم مى تواند اين كار را بكند .

مقام ائمه عليهم السلام اين نيست كه انسان آنها را يك آدم هاى خوبى بداند , امام هشتم فرمود اصلا شما نمى توانيد امام را بشناسيد : و هو بحيث النجم من ايدى المتناولين , اين العقول من هذا و اين الاختيار من هذا [٣٦] .