اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٦ - شايسته نيست مؤمن بميرد و قرآن را ياد نگيرد

از امام ششم سلام الله عليه باز رسيده است كه : ينبغى للمؤمن ان لا يموت حتى يتعلم القرآن او يكون فى تعليمه [١٦] . شايسته نيست كه مؤمن بميرد و قرآن نداند , چون بعد از مرگ انسان به زبان قرآن سخن مى گويد . اين كه در تلقين ميت به عربى گفته مى شود براى آن است كه بعد از مرگ كسى كه مسلمان باشد و برنامه اش برنامه قرآنى باشد , آن باطن ظهور مى كند , بزبان عربى خوب سخن مى گويد و عربى خوب حرف مى زند , زبان اهل بهشت عربى است . نبايد گفت كسانى كه به عربى آشنا نيستند چگونه در بهشت سخن مى گويند . زبان بهشت تابع عقيده اهل بهشت است و اصولا زبان و چهره و اندام به قالبى در مى آيد كه مناسب قلب اين شخص باشد . چطور يك عده بصورت انسان محشور مى شوند و يك عده بصورت حيوان ؟ و عده اى صورتشان سياه است و عده اى صورتشان سفيد ؟ [١٧] صورت و لفظ و اندام و لغت و كلمات را باطن بعهده مى گيرد , نه ظاهر . در قيامت عقيده به زبان مى آموزاند كه اين چنين سخن بگو . در بهشت همه عربى سخن مى گويند و لا غير . خطيب اهل الجنة داود سلام الله عليه خواهد بود كه اميرالمؤمنين در نهج البلاغه فرمود : برادر ما داود قارى اهل الجنة , خطيب اهل الجنه است [١٨] . در مرگ و بعد از آن آنچه حاكم است عقيده است و اگر كسى به عقيده قرآن و اسلام از دنيا رفت يقينا عربى سخن مى گويد و يقينا عربى را هم مى فهمد .

در اين حديث شريف فرمود شايسته نيست كه مؤمن بميرد و قرآن ياد نگيرد . او بايد در تلاش باشد تا قرآن بياموزد , جهاد با جهل يك نحوه جهاد اكبر است . همانطورى كه در ميدان نبرد يك رزمنده سه حال دارد , در نبرد با جهل يا سائر رذائل نفسانى هم يك رزمنده سه حالت دارد : يك رزمنده در ميدان جنگ يا شكست مى خورد اعم از اينكه فرار كند يا اسير شود يا پيروز مى شود ,