اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٩٥ - انسان با تقوى دو درجه دارد

انسان روزه دار است كه لايق است اين چنين سخن بگويد , و اين دهان است كه مى تواند بگويد ([ اللهم انى اسالك من جلالك باجله و كل جلالك جليل [٤٦] . سخن از حور و غلمان نيست , سخن از سيب و گلابى نيست , سخن از جنات و نهر نيست . بلكه سخن از كمال هاى معنوى است اين مقام براى انسان هست . ائمه فوق اين مقامات هستند . اگر اين مقامات براى ما نبود , به ما دستور نمى دادند كه بخوانيد . اگر انسان عادى نمى توانست به اين مقام برسد , فضه خادمه به اين مقام نمى رسيد , پس مى شود به آن مقام رسيد , مى شود روزه مستحبى گرفت و افطارى خود را به يك غير مسلمان داد . مگر اسلام حاضر است كسى گرسنه بماند ولو غير مسلمان .

يكى از احكام فقه اسلامى مسئله وقف است [٤٧] . انسان مى تواند يك باغ يا مغازه و خانه اى را وقف بكند كه كافران گرسنه نمانند . اين عبادت است . مگر كسى كه درنده باشد چون مهدور الدم , حسابش جدا است . اگر انسان سگى را سير يا سيراب كرد ثواب دارد و به بهشت مى رود . لكل كبد حراء اجر [٤٨] . اين را در كتاب هاى فقهى به اطلاقش تمسك كرده اند , حتى درباره حيوانات . گفته اند انسان اگر هر تشنه اى را سيراب كند به بهشت مى رود ولو سگ باشد . اگر انسان روزه مستحبى بگيرد و محصول دستاس خود را بصورت نان در بياورد و به اسير