اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٩ - همه چيز در جهان بياد حق است

شخص وقتى كه آه مى كشد خدا را مى خواند . طبيب و معالج را مى خواهد , چه بداند و چه نداند . بلكه هر دمى ياد خداست چه اينكه حكيم سبزوارى قده فرموده است :

دم چو فرو رفت هاست *** هوست چو بيرون رود

يعنى از او در همه هر نفسى , هاى و هوس اوست .

چيزى در جهان نيست كه به ياد حق و خداى سبحان نباشد . اين انسان مى باشد كه گاهى غافل است و گاهى غير غافل . فرشته ها , اين نفس ها نفس ها را مى شمارند كه براى چه انسان تنفس مى كند . وقتى سرتاسر جهان ملك و ملك خداست , و همه اعضاء و جوارح ما سپاه حق اند [٢٨] , اگر خداى سبحان بخواهد كسى را بگيرد , با اعضاء و جوارح او , خودش را مى گيرد , منظور آن است چيزى در جهان نيست كه ملك خدا نباشد . اما اين تعبير كه فرمود روزه مال من است , يك خصوصيتى را مى رساند . روزه اى كه صائم دارد , ملك و مال خدا است . يك وقت انسان از سحر تا افطار امساك مى كند , اين يك درجه روزه دارى است . تلاشى است كه حداكثر در قيامت نسوزد يا وارد بهشت شود , بهشتى كه ( جنات تجرى من تحتها الانهار) [٢٩] , اما به آن بهشت كه ( فادخلى فى عبادى و ادخلى جنتى) [٣٠] , راهش نخواهند داد . كسى كه تمام تلاش و كوشش او اين است كه چه وقت اذان مى گويند و وقتى افطار شد , احساس راحتى مى كند گو اينكه از رنج روزه گرفتن در آمده است , او را به حرم كبريائى اله راه نيست , يعنى روزه ضمن اينكه حكم و ادبى خاص دارد , سرى هم دارد كه آن لقاء و محبت خدا است . اين حديث در انسان شوق ايجاد مى كند كه بعد عاشق شود . انسان تا مشتاق نباشد كه تلاش نمى كند و تا تلاش نكند , كه نمى رسد . وقتى روزه مال او بود , به روزه دار چه مى دهد . خداوند شخصا جزاى روزه دار را بعهده گرفته است , و به تعبير مرحوم