اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٢٢ - قبولى عمل انسان مقدمه قبولى خود انسان است

است كه آدم در بهترين دوران زندگى يا ايام سال پست ترين چيزها را از خدا بخواهد . بگويد : به من مال بده , خانه بده , زندگى بده , اينها را مى دهند , اما اين ها را نخواهيد , فرمود شما در اين ماه كرامت بخواهيد و آبروى انسان كريم را خداوند نمى ريزد هميشه آن را حفظ مى كند . سخن از كرامت است نه سخن از اينكه جهنم نرويم , يا بهشت برويم . فرمود : شما در اين ماه بايستى توشه كرامت تهيه كنيد كه همان وصف خاص فرشتگان است . اگر فرشتگان ( بل عباد مكرمون) [١٥] بندگان مكرم اند و كريم اند , شما در كنار سفره كرامت دعوت شده ايد سعى كنيد كريم بشويد . ( انفاسكم فيه تسبيح ) نفس هائى كه بر مى آوريد مثل آن است كه گفته باشيد ( سبوح قدوس ) , ( و نومكم فيه عبادة ) خوابيدنتان عبادت است . ( و عملكم فيه مقبول ) كارهاى جزيى را كه انجام مى دهيد خدا قبول مى كند .

اين قبولى عمل مقدمه است براى اينكه خود انسان را خداوند قبول فرمايد , لذا مى بينيم در قرآن كريم دو نمونه تعبير دارد : ١ اينكه خداوند عمل يك عده اى را قبول مى كند ٢ خدا يك عده را قبول مى كند , نه فقط عملشان را , اينها فوق آن اند . يك عده عمل صالح دارند يك عده صالح اند . آنان كه جزء ( الذين آمنوا و عملوا الصالحات) اند , يعنى كارهاى خوب دارند ولى هنوز به آن مقام نرسيدند كه ذاتشان و گوهرشان خوب بشود , احيانا ممكن است در معرض خطر باشند . دسته دوم جزء( صالحين) اند . درباره ابراهيم خليل سلام الله عليه مى فرمايد : ( و انه فى الاخرة لمن الصالحين) [١٦] صالح يعنى كسى كه گوهر ذاتش ديگر شايسته شده است . اينها را خدا قبول مى كند . درباره مريم عليها السلام تعبير قرآن اين است : ( فتقبلها ربها بقبول حسن و انبتها نباتا حسنا) [١٧] خداوند كريم را قبول كرد , نه اين كه فقط عبادتش را قبول كرد , نه نماز و روزه اش را