اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٥١ - اعمال را بمقدار معرفت پاداش مى دهند

بخواهند پاداش بدهند به مقدار معرفت پاداش مى دهند , تا انسان از يك درجه به چند درجه و از چند درجه به خود درجه برسد . چرا در سوره مجادله بين مؤمن و مؤمن عالم فرق گذاشت ؟ فرمود : يرفع الله الذين آمنوا منكم و الذين اوتوا العلم درجات [١٣] . يعنى مؤمن غير عالم را درجه مى دهند اما مؤمن عالم را درجات مى دهند . اينطور نيست كه عالم و غير عالم را يك جور درجه بدهند , البته علمى كه نور باشد و دنيا نباشد و عالمش مستاكل به آن علم نباشد . اگر در سوره مجادله و انفال سخن از درجات است در سوره آل عمران سخن از اتحاد مؤمن و درجات است . مى فرمايد ( هم درجات) . آنگاه است كه انسان از دل خويش نور به آفاق دهد : چون به خورشيد رسيديم غبار آخر شد .

فضاى وسيع بهشت را مؤمن نور مى دهد و ديگر سخن از ماه و خورشيد نيست , زيرا بساط منظومه شمسى برچيده شد با ( اذا الشمس كورت) [١٤] آن جهان با عظمت را مؤمن بايد نور بدهد . آن جا نه برق است و نه چراغ و نه اختر آسمانى . اين فضاى باز بهشت را مؤمن روشن مى كند كه ( نورهم يسعى بين ايديهم و بايمانهم) [١٥] اگر العلم نور يقذفه الله فى قلب من يشاء , الايمان نور يقذفه الله فى قلب من يشاء , العرفان نور يقذفه الله فى قلب من يشاء [١٦] و مانند آن , بايد اين نور را اين جا تهيه كرد و به مقدار معرفت به انسان نور مى دهند و به مقدار معرفت آن فضاى باز بهشت را انسان نورانى مى كند .

در تائيد بيان امام صادق سلام الله عليه اين حديث را نقل مى كنيم : وقتى امام پنجم سلام الله عليه رحلت كرد , سالم بن ابى حفصه مى گويد من به دوستانم گفتم ما امامى را از دست داديم با اين كه پيامبر را ادراك نكرده بود و در زمان رسول خدا ( ص ) در دنيا نبود مع ذلك وقتى , مى گفت([ قال