اسرار عبادات - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٨٣ - مهم ترين خطر در قيامت بى آبروئى است

مى توانيم اين شهامت را داشته باشيم كه درون و بيرون مان يكى باشد . آن روز روز رسوائى است , چه جور انسان مى تواند تحمل كند . چيزى بدتر از رسوائى نيست . سوخت و سوز را انسان تحمل مى كند . الان اگر به كسى بگويند شما در برابر اين توپها و تانكها و بمبهاى خانمان سوز صدام عفلقى كافر قرار بگيريد استقبال مى كنند . اگر بگويند روى ميدان مين برويد , داوطلبانه مى روند , اما هيچ كسى حاضر نيست كه آبرويش برود . تحمل كردن آن عذاب بدنى آسان است , به استقبال ميدان مين مى روند , اما انسان حاضر نيست يك لحظه آبرويش برود اگرچه حاضر است تمام بدنش تكه تكه شود و بسوزد . حاضر است بمب شيميائى را استنشاق كند , اما حاضر نيست يك لحظه آبرويش برود , لذا در قيامت وقتى سخن از عذاب است جهنمى ها مى گويند : ربنا من تدخل النار فقد اخريته [٢٩] . خدايا كسى را كه تو به جهنم بردى آبرويش را بردى . سخن از بى آبروئى است , آن مهم است . البته عذاب قيامت هم سخت است , سوختن هم سخت است , اما هيچ كس حاضر نيست بى آبروئى را تحمل كند . آن روز پرده ها كنار مى رود , لذا جهنمى ها مى گويند خدايا هر كه را تو عذاب كردى آبرويش را بردى , زيرا اينها داعيه خلاف داشتند . آن كه كافر يا منافق بود , حسابش روشن , اما آن مسلمان فاسق كه ظاهرش يك جور و باطنش طور ديگر بود , خطرناك است . زيرا آنطور كه احكام را به مردم عرضه مى كنيم كه نيستيم و اگر كسى به يقين و ملكوت عالم برسد بوى گناه را استشمام مى كند و مى گويد بد است و انسان حاضر نيست كه غذاى بدبو را بخورد . اگر فرشته است كه بو را استشمام مى كند , اگر ملكوتيان اند كه درون را استشمام مى كنند , لااقل پرده روى خودمان بدست خودمان نكشيم . پرده را برداريم و ببينيم چه هستيم , چون بالاخره يك روزى اين پرده ها كنار مى روند . ما نبايد خود را با بدها و كفار و منافقين بسنجيم بلكه ما بايد خود را نسبت به آنها كه جلو هستند بسنجيم .