کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٠ - متقى به خداى سبحان مى رسد

خداوند به شخص متقى , از آن راههائى كه به آن اميدوار نيست , روزى مى دهد . در عين حال كه انسان موظف است مجارى طبيعى و عادى را طى كند , در اثر تعليم اين آيه , اعتمادش به غيب بيش از اتكاى او به شهادت خواهد شد( . و يرزقه من حيث لا يحتسب ) , يعنى او از راه غيب , بيش از راه شهادت بهره مى برد , لذا در جوامع روائى نقل شده است كه از ائمه - عليهم السلام - سؤال مى كردند كه زهد چيست ؟ مى فرمودند : زهد يعنى آنچه كه در دست خداست , بيشتر از آنچه در دست توست ترا مطمئن كند . زيرا آنچه در دست تست , مانند خود تو , در معرض زوال است , چون( ما عندكم ينفد ) [١٠] و آنچه در دست خداى سبحان است , مصون از زوال است , چون تغيير و دگرگونى به حريم ذخائر الهى و مخازن غيبى راه ندارد . فرمود :

( ما عندكم ينفد و ما عند الله باق ) [١٠]

اگر چيزى در اختيار انسان بود , چون خود انسان در معرض زوال است , همه شؤونى كه در اختيار اوست نيز در معرض زوال است . و اگر چيزى در نزد خدا بود يقينا مصون است , چون خداى سبحان , مصون از هر دگرگونى است .

لذا انسان متقى , ايمانش به غيب بيش از اتكاى او به شهادت است فرمود( : و يرزقه من حيث لا يحتسب ) , يعنى از راهى