کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧١ - متقى به خداى سبحان مى رسد

هرچه انسان جلوتر مى رود , زنده تر و شكوفاتر مى شوند , مثل يك چشمه پر آب و جوشانى است كه هرچه بيشتر كند و كاو شود , آب بيشترى از آن مى جوشد ,

اينكه در دعاهاى ماه مبارك رمضان مى خوانيم( : و لا تزيده كثره العطاء الا جودا و كرما ) [١٣] ناظر به همين نكته است . معناى جمله ياد شده اين نيست كه همه خزائن نزد خداست , و هرچه خدا به انسان ببخشد , از مخزن الهى كم نمى شود بلكه مى فرمايد : كثرت عطا و بخشش , چيزى جز جود و كرم را نمى شود بلكه مى فرمايد : كثرت عطا و بخشش , چيزى جز جود و كرم را نمى افزايد , يعنى هرچه ببخشد مايه افزايش بخشش وى شود .

اين معنا غير از معناى اول است , زيرا براساس معناى دوم در هنگام دعا چنين مى گوئيم : خدايا ! تو آنچنان بخشنده اى كه هرچه ببخشى , كرمت بيشتر مى شود , مثل انسان عالمى كه هرچه بيشتر تعليم نمايد , علمش بيشتر مى شود . و هرچه بيشتر درس و بحث داشته باشد , در رشته اش محققتر مى شود . علم مانند مال نيست كه اگر كسى چيزى از آن را ببخشد , از آن كم شود , بلكه علم چيزى است كه هرچه انسان بيشتر ببخشد , جوشانتر و خروشانتر مى گردد . گرچه علم ذاتى حق , نامحدود است و در نامحدود , زياده و قلت راه ندارد . ولى كرم فعل خداست و با علم , كه عين ذات حق است متفاوت مى باشد , و فعل خدا به كمى و زيادى متصف مى گردد .

در اين دعا عرض مى كنيم : خدايا تو هر چه بيشتر ببخشى جود