کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٦٤ - مظاهر( كريم)

اصل است .

اگر خدا انسان را با دو دست جلال و جمال خويش خلق كرد , انسان مظهر جلال و جمال خدا خواهد بود و از موجوداتى كه با يك دست خدا و با يك بخش از اوصاف الهى آفريده شدند , يقينا برتر و ممتازتر است .

پس خداى سبحان , گوهر انسانى را , به عنوان گوهر كريم معرفى كرد , لذا اگر كسى راه كرامت را طى كند چيز سنگين و ناروائى را بر خود تحميل ننموده است , بلكه اگر بيراهه رفت چيزى را بر خود تحميل كرده است .

پس همه مبادى فاعلى در آفرينش و پرورش انسان , به كرم موصوفند . مبدا قابلى يعنى خود انسان كه قابل و پذيراى تعليم و تربيت وحى است نيز به كرم متصف است , انبياء هم كه معلمين انسانند به كرامت متصف هستند .

خداى سبحان , در وصف پيغمبر و شاگردان ممتاز او نه تنها مى فرمايد اينها متقى هستند , بلكه مى فرمايد : كلمه تقوا لازمه اينها است .

( إذ جعل الذين كفروا في قلوبهم الحمية حمية الجاهلية فأنزل الله سكينته على رسوله و على المؤمنين و الزمهم كلمة التقوى و كانوا أحق بها و أهلها ) [٧]