کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٦٢ - مظاهر( كريم)

( تلك الجنة التي نورث من عبادنا من كان تقيا ) [٣]

تقوا را هم به عنوان محور كرامت معرفى كرده , موجبات كرامت را كه تقوا و شعب تقوا است , بيان مى كند و موانع كرامت را فجور و طغيانگرى مى داند .

كرامت و روح الهى

آنچه در اين درس مطرح است اين است كه قرآن , گوهر اصلى انسان را هم به عنوان يك موجود شريف و كريم معرفى مى كند كه , اگر انسان , كريم بشود راه طبيعى خويش را پيموده و گوهر اصيل خود را باز يافته است , و چون اطاعت و صعود مناسب با گوهر اصلى انسان است , بنابراين عصيان و سقوط بر انسان تحميل است . اما كرامت چنين نيست , زيرا گوهر آدمى كريم است , مى فرمايد :

( و لقد كرمنا بنى آدم ) [٤]

يعنى ما انسان را گرامى داشتيم , چون در خلقت او گوهرى كريم بكار رفته است , اگر انسان مانند ساير موجودات فقط از خاك خلق مى شد , كرامت براى او ذاتى يا وصف اولى نبود ولى انسان داراى فرع و اصلى است , فرع او به خاك بر مى گردد و اصل او به الله منسوب است .