کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٥٠ - تقواى بيحد
( و اذا مروا باللغو مروا كراما ) [١٢]
آنها كسانى هستند كه در محفل گناه حاضر نمى شوند و به گناه نيز شهادت نمى دهند و اگر به بدى و لغو برخوردند , كريمانه مى گذرند , و هرگز حاضر نيستند در مجلس لغو , شركت كنند . و اگر هم خواستند نهى از منكر نمايند , كريمانه اين كار را انجام مى دهند . گرچه در جاى ديگر مى فرمايد :
( و الذين هم عن اللغو معرضون ) [١٣]
مؤمنين كسانى هستند كه از لغو اعراض مى كنند , اما در اين آيه مباركه مى فرمايد : بندگان خداى رحمان , از لغو كريمانه مى گذرند . يعنى نه تنها حضور پيدا نمى كنند , بلكه اگر هم بخواهند نهى از منكر نموده , مبتلايان لغو را از اين ورطه برهانند , آنان را كريمانه هدايت مى كنند . پس كارهاى بيهوده مانع كرامت انسان است , از اينرو انسان كريم به دنبال كار لغو نمى رود و از لغو هم كريمانه مى گذرد .
تقواى بيحد
مطلب ديگر اين است كه چون تقوا مايه كرامت است و براى كرامت انسانها حدى نيست براى تقوا نيز حد معينى نخواهد بود . لذا در سوره تغابن مى فرمايد :
[١٢]- سوره فرقان , آيه ٧٢
[١٣]- سوره مؤمنون , آيه ٣