کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٩ - شيوه كريمان
درباره كرامت و اهانت انسان مطرح نموده , و توهم نا صواب آنان را ابطال مى كند , مى فرمايد :
( فاما الانسان اذا ما ابتليه ربه فاكرمه و نعمه فيقول ربى اكرمن و اما اذا ما ابتليه فقدر عليه رزقه فيقول ربى اهانن كلا ) [١١]
بعضى توانگرى را مايه كرامت پنداشته و قهرا تهيدستى و فقر را مانع آن مى دانند , لكن اين توهم باطلى است . اين نعمت ها كه از جان آدمى جداست مايه كرامت وى نيست . نه تنها مال و ثروت , بلكه هر نعمتى نظير مال , جاه , مقام و اولاد كه از روح انسان جداست , او را به كرامت نمى رساند , هم چنانكه اينگونه امور مايه اهانت و دنائت او نيز نخواهد بود . هم كرامت انسان رهين اوصاف نفسانى اوست , و هم خوارى و فرومايگى او .
شيوه كريمان
پس از اينكه محور كرامت از ديدگاه قرآن كريم مشخص شد , مطالعه سيره آموزنده انسانهايى كه در اثر تقوا به وصف كرامت نائل آمده اند , زمينه را براى اتصاف به اين فضيلت والا , هموار مى كند . خداى رحمان وقتى اوصاف بندگان خاص خويش را , در سوره فرقان , ذكر مى كند , مى فرمايد :
[١١]- سوره فجر , آيات ١٥ - ١٧