کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٣٣

اكرم - صلى الله عليه و آله - سوگند ياد كرده مى فرمايد :

( لعمرك انهم لفى سكرتهم يعمهون) [١٢]

قسم به عمر تو اى پيغمبر كه اينها بيراهه مى روند , و مستانه حركت مى كنند . حضرت امير - عليه السلام - هم به جان خود قسم مى خورد , مى فرمايد : به حيات خودم قسم كه من در مبارزه با كسانى كه مخالف حق هستند و غى و بى هدفى با آنان آميخته شده و آنها را در آغوش گرفته است , اهل سازش و سهل انگارى نيستم . بعد از اينكه عظمت مبارزه عليه ستم را بازگو مى كند , مى فرمايد( : فاتقوا الله عباد الله) اين تقواى در جهاد است كه در صحنه مبارزه و مجاهده , كرامت را به دنبال خواهد داشت( . فاتقوا الله عباد الله و فروا الى الله من الله) يعنى يك انسان موحد مى داند كه هيچ خطرى نيست مگر از ناحيه خدا , هم چنانكه پناهى نيست مگر از ناحيه خدا . اگر( لله جنود السموات و الارض) [١٣] و اگر هيچ موجودى در هيچ شانى مستقل نيست , از اينرو تا خداى سبحان اذن ندهد , آسيبى به كسى نمى رسد , و سراسر جهان هستى كه جنود الهى هستند نيز بدون فرمان خداى سبحان به كسى پناه نمى دهد .

اين جمله از برجسته ترين تعليمات توحيدى نهج البلاغه است . در دعاها گاهى چنين آمده( : اعوذ برضاك من غضبك , اعوذ بعفوك من سخطك) و آنگاه كه انسان اين درجات را طى