کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٣٠

مى كند , بايد مظهر اسم كريم خداى سبحان بشود . به موجودى كه كمال لايق خود را داراست و از هر نقص و عيبى منزه است , كريم مى گويند . اگر موجودى كمال خود را نداشته باشد , و گرفتار نقص يا عيب باشد , به كرامت آن نوع نرسيده است . موجود كريم آنست كه اولا آنچه را كه به محدوده هستى او مربوط است دارا باشد , و ثانيا همه آنها را به نحو سلامت داشته باشد تا در نتيجه از گزند نقص و آسيب عيب برهد و كريم بشود .

اگر خداى سبحان , گياهان را به كرم مى ستايد و مى فرمايد( : من كل زوج كريم) [٥] و اگر در فرهنگ بشر , بعضى از موجودات به كرم توصيف مى شوند مانند : ( حجر كريم) بدانجهت است كه در نوع خود بى نقص و عيب است . در قسمتهايى از دعاى سحر ماه مبارك رمضان كه از بهترين ادعيه است و از امام باقر - عليه السلام - رسيده است , ما را تشويق مى كند كه از خداى سبحان , نيل به همه آيات الهى را مسالت كنيم( اللهم انى اسالك من آياتك باكرمها و كل آياتك كريمه اللهم انى اسالك باياتك كلها ) [٦] چون نشانه كريم , كريم است . ممكن نيست چيزى معيب يا ناقص باشد و نشانه سالم و كامل باشد . خداى سبحان كه در هستى و كمالات هستى , سر آمد همه كامل هاست , به طورى كه از ذات اقدسش به عنوان فوق التمام ياد مى كنند كه هر موجود تامى , تماميتش را از او دريافت مى كند . پس نشانه هاى او هم بايد از هر عيب و نقصى منزه بوده , و در