کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٩٤ - علم طريقى , اساس كرامت

اگر چه علمهاى تصورى و تصديقى , در اصل پيدايش ايمان و در تحصيل تقوا و عمل صالح بى اثر نيست , اما گاهى همين علوم , بدون تقوا و عمل صالح زمينه هلاكت انسان را فراهم مى كند . از اينكه در بيانات اميرالمؤمنين - عليه السلام - آمده است كه( رب عالم قد قتله جهله ) [٢] يعنى چه بسا درس خوانده اى كه كشته جهالت خويش است , يا( : لا تجعلوا علمكم جهلا و يقينكم شكا اذا علمتم فاعملوا و اذا تيقنتم فاقدموا ) [٣] معلوم مى شود علمى كه نتيجه اش , همه فضائل است , علمهاى تصورى و تصديقى و مانند آن نيست , زيرا اين علوم احيانا زمينه عمل صالح را فراهم نمى كند . پس آن علمى كه حتما به سمت حق صعود مى كند و اعمال صالح , او را در اين سير صعودى به عنوان كمك و دستيار , مساعدت مى كنند علم ديگرى است كه قرآن روى آن بسيار تكيه مى كند و از آن به عنوان معرفت آميخته با محبت ياد مى كند .

مى فرمايد : شما محبت را اساس كارتان قرار بدهيد يعنى آن علمى را فراهم كنيد كه معلومتان , محبوبتان باشد . به علم علاقه نداشته باشيد بلكه به معلوم دل ببنديد . گاهى انسان به علم اشتغال فراوان داشته همه نيروهاى خود را صرف درس و بحث مى كند , اما آن اندازه كه براى درس و بحث و عالم شدن تلاش مى كند , براى نماز اول وقتى يا نماز با اخلاص , وقت صرف نمى كند . چنين كسى علم , محبوب اوست نه معلوم . چون خودش را دوست دارد و اين علم به او