سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٨١١ - ارتحال

و هزينه سفر را از مال شخصى خود داد.»

در بيمارستان و منزل تقريباً هر نيم ساعت يك بار چشم باز مى‌كرد و مى‌فرمود: «صلّى اللّه عليك يا فاطمه الزهراء» و توجه شديد به آن حضرت پيدا كرده بود. در بيمارستان همين‌كه دانست شش روز به شهادت حضرت زهرا (س) باقى مانده، فرمود: «مرا به قم ببريد.» پس از آن هرچه پزشكها ممانعت كردند، ايشان نپذيرفت.

معظّم‌له روز جمعه ٢٥/ ٣/ ١٣٨٦ از لندن به قم بازگشت. سرانجام آن مرجع عالى‌مقام حدود سى ساعت بعد، در روز شنبه ٢٦ خرداد ١٣٨٦ برابر با اول جمادى الآخره ١٤٢٨، بعد از ظهر ساعت سه در ٧٦ سالگى با كارنامه‌اى پربرگ و پربار در بيت خود چشم از جهان فرو بست و پس از عمرى تهذيب نفس، تلاش در راه كسب و نشر علوم اهل بيت (ع) و خدمت به اسلام و مسلمين روح ملكوتى او از عالم ناسوت به عالم ملكوت پركشيد. با توجه به سن و سال معظم‌له انتظار بود دست‌كم ده سال ديگر مرجعيت او ادامه يابد و همچنان بر امت اسلامى نورافشانى كند. انتشار اين خبر، همگان را بهت‌زده ساخت و مراجع، فضلا و مؤمنان را در غم فرو برد. آيت‌الله صافى گلپايگانى در اوّلين لحظات انتشار خبر، حدود ساعت سه بعد از ظهر در دفتر آن فقيه فقيد حضور يافت و چنان با صداى بلند مى‌گريست كه توجه همگان را جلب مى‌كرد. در همان مجلس فرمود: «حوزه ديگر نمى‌تواند فردى مانند آيت‌الله فاضل را تربيت كند.»

مرگ او نه تنها مؤمنان بلكه هر انسان ظلم‌ستيز و عدالت‌خواه را اندوهگين ساخت. او در حالى اين همه توفيقات بزرگ در حوزه‌هاى‌