سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٦٧٩ - گردهمايى ضابطان قضايى امر به معروف و نهى از منكر

آيات كثيره و متعدّده‌اى در مورد امر به معروف و نهى از منكر، به عنوان دو واجب الهى و دو فريضه شرعى وارد شده و در برخى از روايات، آن دو را موجب برپا داشتن ساير فرائض مى‌داند. در برخى ديگر از روايات آن دو را از اسمى الفرائض يعنى از بالاترين فرائض مى‌داند؛ ليكن آيه‌اى كه از يك سو اهميت اين دو واجب را بيان مى‌كند و از سوى ديگر با شرايط زمانى و مكانى ما منطبق است، اين آيه كريمه است: «الذين إن مكّنّاهم فى الأرض أقاموا الصلوه وآتوا الزكوه وأمروا بالمعروف ونهوا عن المنكر؛ يعنى كسانى كه با توجه به امكانات و تفضلات خداوندى نماز را بر پا مى‌دارند و زكات را مى‌پردازند و امر به معروف و نهى از منكر را انجام مى‌دهند.» البته در كتب فقهيه مراتب امر به معروف و نهى از منكر بيان شده كه اجمال آنها از شروع با زبان ليّن و آرام و بعد مراتب بالاتر است به ترتيب.

حال با توجه به كريمه مزبوره و اينكه خداوند منّان بر ما منّت نهاد و در صحنه پهناور گيتى تنها اين منطقه محدود را براى اقامت حكومت اسلامى و تشيّع كه همان اسلام راستين است به عنوان نعمتى بزرگ و غيرقابل پيش‌بينى برگزيد، بر ما لازم است كه در مقام سپاس و شكرگزارى به واجباتى كه در كريمه ذكر شده، اهتمام خاص ورزيده و نگذاريم معروفها ترك و منكرات انجام شود بلكه با توافق و يك‌دلى و اتّحاد و انسجام بدون هيچ‌گونه ناامنى و اضطراب در احياء اين دو واجب الهى بكوشيم تا ساير واجبات انجام و محرمات ترك شود و نگذاريم آنچه را كه برحسب برخى از روايات، رسول خدا- صلى الله عليه وآله وسلّم- پيش‌بينى فرموده كه زمانى بر اين امت بيايد كه‌