سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٦٣٨ - ايّام فاطميّه

راحت‌طلبى و زندگى آرام وظيفه الهى خود را ترك و در برابر ظلم ديگران سكوت نموده‌اند.

آرى، بايد اعتراف نماييم كه مع الأسف بعد از گذشت يك‌هزار و چهارصد سال نتوانسته‌ايم آن گوهر بى‌نظير را بشناسيم و از آن تأسّف‌آورتر آنكه جهل و نادانى و چه بسا هواهاى نفسانى و فريب افكار به ظاهر جديد خوردن، سبب آن گرديده كه برخى كوردلان، مقامات آن حضرت را مورد ترديد قرار دهند.

آرى، هرگز براى بشر عادى قابل فهم نيست كه يك زن از نوع بشر، به حدّى از رشد و تعالى برسد كه رضايت او محور رضايت حق‌تعالى گردد.

مدتى است مطالبى عارى از حقيقت و كاشف از عناد و لجاج در مورد ايشان گفته يا نوشته مى‌شود كه وجدان هرمنصف و علاقه‌مند به حقيقت را جريحه‌دار مى‌سازد. صحيح است كه مسئله وحدت مورد تأكيد معمار بزرگ انقلاب اسلامى حضرت امام خمينى- قدّس سرّه- بود؛ امّا مقصود آن حضرت اين نبود كه شيعه از مبانى اعتقادى متقن و محكم خويش دست بردارد و شاهد كذب و دروغ حتّى نسبت به فاطمه زهرا- سلام الله عليها- باشد. بلكه به طور وضوح مقصود ايشان اين بود كه مسلمين عموماً در برابر دشمنان اسلام، ابرقدرت جهانى شوند تا دشمن نتواند در حقيقت اسلام رخنه ايجاد نمايد.

اينك بر شيعيان و پيروان اهل بيت- عليهم السلام- است كه دوشنبه روز سوم جمادى الثانيه را كه برحسب روايت صحيحه مصادف با شهادت آن حضرت است و دولت جمهورى اسلامى ايران آن را