سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ١٨٢ - اخلاص

فاضل لنكرانى» را مطرح كردند؛ اما معظّم‌له بدون تأمّل آن را نپذيرفت و عنوان «ائمه اطهار» را ترجيح داد.

از سوى ايشان گروههايى پس از ديدن آموزشهاى لازم، به مناطق محروم مانند سيستان و بلوچستان در مناسبتهاى ماه مبارك رمضان، محرّم و فاطميه اعزام مى‌شدند تا از عقايد و باورهاى مردم در برابر هجوم افكار انحرافى مانند وهابيت دفاع كنند. اين افراد وقتى خدمت ايشان مى‌رسيدند، مى‌فرمود: «شما به عنوان من نرويد؛ براى تبليغ من نرويد؛ اصلًا حق نداريد اسم مرا به زبان بياوريد؛ فقط براى حفظ مكتب شيعه برويد.» وقتى مسئولان بعثه ايشان مى‌خواستند به حج بروند، به آنها فرمود: «مردم نظر هرمرجع محترمى را از شما پرسيدند و بلد بوديد، شرعاً بايد پاسخ دهيد. شما براى خدمت به حجاج و روحانيون مى‌رويد؛ نه فقط براى بيان نظريات من.»

چاپ رساله ايشان در سالهاى اخير به بيش از ١٥٠ نوبت رسيد و هر بار در تيراژ ده هزار و بيست هزار منتشر مى‌شد و حتى انتشاراتيها درخواست چاپ مى‌كردند؛ اما با تقاضاى آنها موافقت نمى‌شد. ايشان در اين سالها، يك بار هم سؤال نكرد كه: رساله من چقدر چاپ شده و چه كسى از ما تبليغ مى‌كند؟ به اين امور خيلى بى‌توجه بود. [١]

[١]. جمهورى اسلامى، ٣/ ٥/ ١٣٨٦، ويژهنام اسو فقاهت و مرجعيت، ص ٦- ٧، مصاحب آيت‌الله حاج شيخ محمدجواد فاضل.